Technika: Rzeźba ceramiczna-raku
Rok: 2022
Wymiary: 16x16x19
Rzeźba w formie otwartego naczynia, czegoś niedokończonego, czegoś oczekującego na wypełnienie. Opowiada o ludzkiej niepełności i przestrzeni do uzupełnienia, którą nosimy w sobie.
Postać wyciąga dłoń, która z czasem opadła i ostatecznie oparła się o podstawę. Być może nadal prosi, a być może już niczego nie oczekuje. Gest otwarty na interpretację.
W drugiej dłoni, proste, zużyte i przepalone narzędzie, archaiczne, naznaczone użyciem, niosące ślady czasu. Nie należy do współczesnego świata i wydaje się nie dawać pewności ani łatwych rozwiązań.
Zamknięte pogodne oczy. Nie wyrażają rezygnacji. Może czekają, być może pamiętają, a może po prostu ukazują stan wewnętrzny niezależny od tego, co przychodzi z zewnątrz.
Rzeźba nie daje odpowiedzi. Zadaje pytanie, czy pomocna dłoń, o której marzymy, przychodzi od drugiego człowieka — czy może jest czymś, co musimy odnaleźć w sobie.
_7887880307195e33d9cab45b34912a882f4abc2a.jpg)
